angulo4ever

Καταρχήν ας πάμε στα σοβαρά. Απαράδεκτη η εμφάνιση της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ εναντίον του Θρασύβουλου στη Φυλή… σύμφωνοι. Αλλά όσο μεγάλη κι αν είναι η στενοχώρια δεν δικαιολογείται, δεν συνάδει προς τη φήμη του κόσμου της ομάδας να αντιδρά κατ’ αυτό τον τρόπο και να αποχωρεί μαζικά από το γήπεδο στο 65-70 και ενώ η ομάδα του Δικεφάλου ήταν κάτω στο σκορ, αλλά η κατάσταση ήταν - όπως αποδείχτηκε και εκ των υστέρων- αναστρέψιμη. Θα ήθελα να’ ξερα πως θα αντιδρούσαν όλοι αυτοί οι φίλοι που έφυγαν από το γήπεδο άμα η αγαπημένη ομάδα τους ισοφάριζε σε 3-3 στις καθυστερήσεις και τελικά έπαιρνε την πρόκριση.

Στα αγωνιστικά δεν υπεισέρχομαι για τον απλούστατο λόγο ότι άλλα είναι τα βασικά προβλήματα στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ και καλό είναι και οι οπαδοί να μπορούν να καταλάβουν ότι με αυτό το μπάτζετ, με αυτούς τους παίκτες και κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εξυγίανσης αυτά τα σκαμπανεβάσματα θα είναι λίγο- πολύ αναμενόμενα. Δεν είναι μία σαιζόν και τέρμα. Χρειάζεται υπομονή. Δυστυχώς για τους ίδιους τα χρόνια που έρχονται είναι δύσκολα για “καλομαθημένους”. Και ο πήχυς αναπόφευκτα πρέπει να πέσει. Δεν ακούγεται εύηχα αλλά έτσι είναι. Και ο Αρειανός κάποτε δεν ήθελε να βλέπει στα μάτια του τον Φομούμποντ, τον Κουεμάχα και τον Ινόγκι, αλλά όσο η διαδικασία υπαγωγής στο άρθρο 44 ήταν εκκρεμής στα δικαστήρια σε πρώτο και δεύτερο βαθμό, δεν μπορούσαν να δαπανηθούν μεγάλα χρηματικά ποσά σε μεταγραφές. Έπρεπε να φαίνεται παύση πληρωμών. Αναπόφευκτα η ποιότητα της ομάδας έπεσε στο ναδίρ και η ομάδα υποβιβάστηκε. Πλήρωσε το τίμημα και μάλιστα ακριβά. Και, όμως, δεν χάθηκε… Και μην ακούσω για πάθος και τα συναφή. Δεν είναι όλα θέμα τσαμπουκά. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, το μόνιμο πάθος πληρώνεται. Είσαι Γκατούζο? Μπράβο, θα πληρωθείς. Δεν είσαι? Δεν θα γίνεις μέσα σε ένα 90λεπτο… Άλλοι το έχουν άλλοι όχι.

Δεν λέω ότι και ο ΠΑΟΚ πρέπει ντε και καλά να υποβιβαστεί. Απλά επισημαίνω ότι για το χρονικό διάστημα που θα καταβάλει τις όποιες δόσεις είναι αδύνατον να μην υποστεί κλυδωνισμούς το καράβι και να βγει αλώβητο από την φορτούνα των χρεών. Εν πάση περιπτώσει. Στα λόγια είναι πολύ ωραία αυτά τα περί εξυγίανσης και διοικητικής σταθερότητας που ακούγαμε το καλοκαίρι, στην πράξη όμως και με την πρώτη γκέλα, τα ξεχνάμε όλα ως γνήσιοι Ελληνάρες. Δεν το συνεχίζω άλλο. Το κλίμα είναι ήδη βαρύ και πρέπει να κάνουμε κάτι για να το ελαφρύνουμε. Γιατί σε τελική ανάλυση, όπως έλεγε και ο θρυλικός Θρασύβουλας (το γκαρσόνι που υποδυόταν ο Θανάσης Βέγγος στην γνωστή Ελληνική κωμωδία) “όλα είναι ατμός”.

Προσέξτε τη φωτογραφία και θα καταλάβετε. Όχι! Το ωραίο στη φωτογραφία δεν είναι ο ιερέας με το φραπέ ανά χείρας (χωρίς γάλα φαντάζομαι, Τετάρτη μέρα) αλλά ο σημαδεμένος με το κίτρινο βέλος οπαδός. Που περιδρομιάζει την ΑΟΡΑΤΗ ΤΥΡΟΠΙΤΤΑ!!! Στο γήπεδο της Φυλής όλα είναι ατμός! Ακόμα και η τυρόπιτα (ή μήπως σάντουιτς? Ιδού η απορία!)!! Chris, συγγνώμη αλλά το προϊόν αυτής της διορατικότητάς σου δεν θα μπορούσε να μην δημοσιευτεί περαιτέρω! Χαίρετε! Και ψυχραιμία. Στο ποδόσφαιρο όλα μπορούν να συμβούν!!

Η καλαθοσφαιρική “προέλευση” του γράφοντος είναι αδύνατον να κρυφτεί ακόμα και σήμερα. Θα μου πείτε τώρα? Καλά ρε Angulo τι σχέση έχει η σπυριάρα με το ποδόσφαιρο? Ακούστε ατάκα Λάζαρου Λέσιτς και θα καταλάβετε. Ο συμπαθής ευτραφής και αρκετά φιλοσοφημένος εκ Σκοπίων μπασκετικός κόουτς (δεν πιστεύω να σας ξεγελούσε το εξωτερικό παρουσιαστικό του) είχε δηλώσει σε ανύποπτη στιγμή, αναφορικά με την αναγκαιότητα των μεγάλων νικών επί σπουδαίων αντιπάλων, προκειμένου να αναρριχηθεί μια ομάδα σε πολύ υψηλό επίπεδο την εξής ατάκα: “Για να γίνεις βασιλιάς της ζούγκλας πρέπει να κερδίσεις το λιοντάρι. Όχι την αλεπού”. Και η Σαραγόσα των 115 εκατομμυρίων ευρώ (τόσο είναι το μπάτζετ της) για τα δόντια οποιασδήποτε Ελληνικής ομάδας ήταν λιοντάρι. Αλαζονικό μεν αλλά λιοντάρι για τα δεδομένα του UEFA. Που ηττήθηκε… Στη ζούγκλα του ποδοσφαίρου ουδείς ανίκητος.

Αυτό, όμως, που θα μείνει πάνω απ’ όλα (ύστερα από το μεθύσι της χθεσινοβραδυνής χαράς και αφού τα συλλεκτικά- εννοείται- πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων μπουν στο συρτάρι) , φίλοι μου, είναι ότι οι κιτρινόμαυροι ξόρκισαν τα- έστω και καλά- φαντάσματα του παρελθόντος. Ο νεαρός Αρειανός των 15- 25 ετών δεν θα μιλάει πια ΜΟΝΟΝ για Περούτζια, Μπενφίκα κλπ ούτε ΜΟΝΟΝ για τα ανδραγαθήματα του Πάλλα, του Κούη, του Όλε Σκόμποε των 70ς και 80ς. Έχει νέους άθλους για να μνημονεύει. Του Χαλκιά, του Νεμπεγλέρα και του Χαβίτο (ποιος Αγιάλα, ποιος Μιλίτο… το υπόλοιπο εμπνευσμένο σύνθημα απλά δεν λέγεται!) Στην Παπαναστασίου τα κουλούρια είναι πιο φρέσκα από ποτέ. Καλό το παρελθόν και το τιμούμε δεόντως αλλά χρειαζόταν μια νέα νότα αισιοδοξίας και ελπίδας και αυτή ήχησε σήμερα πολύ χαρμόσυνα. 

Είμαι πάρα πολύ συγκινημένος και η ώρα είναι αρκετά προχωρημένη για να αναλύσω τόσο περίπλοκα συναισθήματα. Τέτοιες στιγμές περνάνε όλα μπροστά από τα μάτια σαν ταινία- όραμα (από αυτές τις βουβές ασπρόμαυρες του αγέλαστου και θλιμμένου Μπάστερ Κήτον με τα γρήγορα πλάνα). Όπως έλεγε μεταξύ δεύτερης και τρίτης μπύρας ο καλός φίλος και συναρειανός Μπάμπης, θυμάσαι την ίδια ομάδα πριν δύο χρόνια να μην μπορεί να σκοράρει εναντίον του Εθνικού Αστέρα, το γκολ του Βελώνη στο Χαϊδάρι, τον τελικό κυπέλλου στην Πάτρα ακόμα παλαιότερα, την συγκρίνεις με την παρούσα και καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι το μεγαλείο της (ιστορία, φανέλα, λαός) ΚΥΡΙΩΣ,  είναι αυτό που την οδήγησε τόσο γρήγορα από τα χαμηλά (στα μάτια τρίτων μη οπαδών της) στα ψηλά. 

Μακάρι το ποτάμι να μην γυρίσει πίσω. Αυτή να είναι μόνον η αρχή. Αν ήθελα να παρομοιάσω αυτήν τη νίκη με μια μπασκετική του πάλαι ποτέ Αυτοκράτορα, θα την παρομοίαζα με εκείνην επί της Περόνι Λιβόρνο (83-72) την περίοδο 1984- 1985, μέσα στο φλεγόμενο Παλαί, για το κύπελλο Κόρατς (κάντε την αναγωγή σε UEFA και θα καταλάβετε), που τον οδήγησε στα ημιτελικά του θεσμού κόντρα στη Βαρέζε (διπλοί αγώνες και αποκλεισμός, αλλά με το Γκάλη να αγωνίζεται με σπασμένο δάκτυλο). Ήταν, όμως, η αρχή της μεγάλης ομάδας των 80ς- η στιγμή που έγινε φανερό ότι κάτι καλό γεννιέται. Ακολούθησαν ακόμα μεγαλύτερες νίκες και θρίαμβοι σε ανώτερο επίπεδο. Θαρρώ, όμως, ότι το πρώτο μεγάλο βήμα έγινε τότε. Τα επόμενα κατορθώματα εναντίον της Τρέισερ και των άλλων μεγαθηρίων στο Πρωταθλητριών είναι κοινά τοις πάσι και γράφτηκαν με χρυσά γράμματα στην Ιστορία. Λίγοι, όμως, θυμούνται την Λιβόρνο…

Το μόνο που απομένει είναι να δούμε αν η Ιστορία θα επαναληφθεί. Όχι σαν φάρσα αλλά σαν ένα πολύ γλυκό όνειρο. Που δεν τελειώνει σε μια πρόκριση, έστω και τόσο μεγαλειώδη στους ομίλους του UEFA. Συγχαρητήρια σε όλες τις Ελληνικές ομάδες για τις μεγάλες προκρίσεις! Πάντα τέτοια. Άντε και εις ανώτερα! Καλή σας ημέρα…

«Στη ζωή έχω μάθει να λέω μεγάλη κουβέντα μην πεις, μεγάλη μπουκιά φάε! Εμείς δεν είμαστε ούτε διαιτητές. Ούτε υπάλληλοι της Skoda…» Ωχ.. λάθος κασέτα έβαλα! Πάμε ξανά. «Θα ήθελα να ευχαριστήσω πρώτα πρώτα: τη Δήμητρα!». Κύριε ελέησον. Πάλι λάθος κασέτα, βγαλμένη από το παρελθόν κι αυτή. Θα το πω, λοιπόν, πιο απλά και χωρίς κασέτες και λοιπά βοηθήματα. Αν έπρεπε να παρομοιάσω αυτήν τη δεκαπεντάμηνη σχεδόν σχέση που ανέπτυξα με το sport24 (του αποδίδω το ρόλο της ερωμένης για να γίνει πιο κατανοητό το παράδειγμα) θα έλεγα ότι αυτή πέρασε από όλα τα στάδια. Πέρασε από το φλερτ του ενός μήνα πέρυσι το Μάιο- Ιούνιο, την περίοδο του Μουντιάλ, με πέντε μαντραχαλάδες να της την «πέφτουν» κανονικότατα και καθημερινά και τελικά αυτή να επιλέγει, υπό την «πίεση» του αναγνωστικού κοινού, Angulo και ΚΚμοίρη (πλεονέκτρια όπως όλες οι νεαρές δεσποινίδες του σήμερα), για να κάνει τελικώς ασσίστ τον ΚΚμοίρη στην καλύτερή της φίλη (βλ. ΜΕΝ24).

Πέρασε από διακυμάνσεις πάθους. Από δοκιμές. Ο ένας τέσταρε τον άλλον καθημερινά. Τα πάντα, όμως, κύλησαν ομαλά, επειδή ήταν φανερή η χημεία και η διάθεση των δύο να μείνουμε μαζί. Αλλά (πάντα αυτό το «αλλά» τα χαλάει όλα…) ο Angulo ήταν παντρεμένος. Με μία σοβαρή και πάνω απ’ όλα ευκατάστατη κυρία (λέγε με επάγγελμα). Την κυρία Θέμιδα. Πιστεύω να καταλαβαινόμαστε. Η οποία δεν ήταν η ίδια ούτε στο κρεβάτι ούτε στο σκέρτσο και στα γούστα, αλλά έμενα να πάρει η ευχή στο σπίτι της. Σώγαμπρος εδώ και καμιά 7-8 χρονάκια. Δεν ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα, αλλά μην είμαστε και πλεονέκτες. Ως σωστός σύζυγος έπρεπε να ικανοποιώ και αυτήν. Ή για να είμαι σαφής έπρεπε να ικανοποιώ πρωτίστως αυτήν.

Αυτό άρχισα να το αντιλαμβάνομαι τον Ιανουάριο- Φεβρουάριο του 2007. Δεν θέλησα να το πολυσκεφτώ, γιατί με την ερωμένη περνούσα μια χαρά. Όσο περνούσαν οι ημέρες όλο και καλύτερα. Κατανάλωσα κάθε σταλιά ζωτικότητας από τα έγκατα της ψυχής μου, όλα τα πνευματικά Viagra και Levitra που μπορούσα να βρω (ιστοριούλες, μπασκετικά κουίζ, βιντεάκια κλπ κλπ). Αλλά η σύζυγος είναι αδυσώπητη κριτής. Τα καταλάβαινε όλα. Ότι την είχα παραμελήσει. Άρχισε να διαμαρτύρεται μέσω φίλων και γνωστών. Το ένοιωθα κι εγώ. Εμ τι είμαι? κανένας μπουνταλάς να μην το νοιώσω? Βρήκε και επιστολόχαρτα και ερωτικά γράμματα. Λογαριασμούς κινητών τηλεφώνων. Με είχε τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί η μέγαιρα και όδευε ολοταχώς για το διαζύγιο. Μπροστά σ’ αυτήν την προοπτική ο Angulo σήκωσε ψηλά τα χέρια. Ομολόγησε την «ενοχή» του και υποσχέθηκε ότι θα ξεκαθαρίσει την κατάσταση με την μεγάλη αγαπημένη του. Το όφειλε άλλωστε και προς αυτήν. Καθαρά και τίμια πράγματα.

Η δεσποινίς έδειξε μεγάλη κατανόηση, γιατί ήταν υπερήφανη και εδώ που τα λέμε μπουμπούκι που μόλις πρόσφατα άνθισε. Σε τελική ανάλυση είχε ήδη καταλάβει και αυτή τι διαδραματιζόταν και έκανε τα «κουμάντα» της. Ήδη την ζύγωσαν το καλοκαίρι άλλοι εξίσου εμφανίσιμοι- μπορεί και καλύτεροι ή και χειρότεροι- μνηστήρες, για να δοκιμάσουν την ομορφιά της. Και αυτή ήταν προφανές ότι δεν θα έλεγε όχι. Έτσι, ο Angulo αφού είχε μια πολύ παντελονάτη και ξηγημένη συζήτηση μαζί της χώρισε φιλικά. Μάλλον, όμως, γνώριζαν και οι δύο ότι θα ήθελαν να είναι ακόμα μαζί. Και πιθανόν να βρίσκονται που και που. Όχι με την ίδια συχνότητα, μην μας πάρει χαμπάρι και η Θέμιδα και μας δώσει τα παπούτσια στο χέρι. Αλλά για έναν εσπρέσσο, για μια κουβεντούλα, για μια γρήγορη συνεύρεση. Πάντα θα υπάρχει μια γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ Angulo, Sport24 και διαμέσου αυτού μαζί σας!

Ευχαριστώ πάρα πολύ όσους από εσάς με τιμήσατε με την προτίμηση και την ανάγνωσή σας. Που μπήκατε στη διαδικασία να στείλετε έστω και ένα mail και ενδιαφερθήκατε για το blog. Τα αποτελέσματα ήταν πολύ καλύτερα του αναμενομένου (από εμένα), εύχομαι κι εσείς να το είδατε ανάλογα. Δεν χανόμαστε. Μια νέα ημέρα ξημερώνει. Έστω κάπως πιο μελαγχολική. Όπως το κομμάτι που ακολουθεί.

Τελικά, έπεσα έξω. Δεν ήταν και τόσο εύκολο όσο πίστεψα το προχθεσινό quiz. Μόνον τέσσερις από εσάς ήταν αυτοί που κατευθύνθηκαν σωστά προς Καταλωνία μεριά και θυμήθηκαν ΚΑΙ τους δύο κυρίους των φωτογραφιών της Παρασκευής. Ο Cliff, ο Κωνσταντίνος Σιδόπουλος, ο Ninjaboy και ο Serano. Η περιβόητη… “μύτη” (αυτό εννοούσα μιλώντας για προφίλ) ήταν ο δυναμικός Ισπανός power forward, που κάποια στιγμή πήγε να παραστήσει και το small forward στα τελευταία του (αλλά με τι σουτ άνθρωπέ μου!), Andres Jimenez, ανακάλυψη του γνωστού loser των Ευρωπαϊκών πάγκων, Aito Garcia Reneses, ο οποίος τον εμπιστεύτηκε από την ηλικία των 16 ετών φέρνοντάς τον από την ομάδα της γενέτειράς του, C.B. Carmona (κοντά στη Σεβίλλη), στην ανδρική ομάδα της Cotonificio Badalona (νυν Circulo Catolico de Badalona) το 1978. Εκεί αγωνίστηκε μέχρι το 1983, οπότε και πήρε “προαγωγή” για την Joventut, όπου έπαιξε τρία χρόνια (εποχές Margall κλπ).

Αντιμέτωπο με Ελληνικές ομάδες θυμόμαστε τον “Jimix” (με αυτό το nickname υπογράφει ο ήρωάς μας τα καρτούν και τις καρικατούρες που ζωγραφίζει στον ελεύθερο χρόνο του) από το 1986- 1987 και μετά, κυρίως στις κόντρες του με Άρη και Ολυμπιακό, αλλά και την Εθνική μας. Θα θυμάστε ασφαλώς ότι ψηλοί με την ταχύτητά του ελάχιστοι υπήρχαν εκείνα τα χρόνια στην Ευρώπη και αντίπαλο …Ελληνικό δέος, που μπορούσε να τον αντιμετωπίζει θεωρούνταν μόνον ο εξίσου γρήγορος, αλλά όχι τόσο δυνατός, Νίκος Φιλίππου.Στο Eurobasket του 1987 πάντως συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία πεντάδα του τουρνουά προκαλώντας αίσθηση με το ταχυδυναμικό για τα τότε δεδομένα παιχνίδι του, αν και η ομάδα του τερμάτισε τέταρτη.

Οι Ισπανοί τον χαρακτήρισαν ως “παίκτη που άλλαξε τη ροή της Ιστορίας” του εγχώριου μπάσκετ και η Μπαρτσελόνα τον τίμησε αναρτώντας την φανέλα με το νούμερο 4 στην οροφή του Palau Blaugrana εν έτει 1998, σε αναγνώριση της υπερδεκαετούς προσφοράς του στο club, σε μια λαμπρή γιορτή που διοργάνωσε προς τιμή του. Εγκατέλειψε την ενεργό δράση το 1998, έχοντας 187 συμμετοχές στην Εθνική Ισπανίας (ασημένιο μετάλλιο στο Eurobasket της Ναντ το 1983 και στην Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες το 1984), 7 πρωταθλήματα, 4 copas del Rey, 1 Κόρατς και 4 συμμετοχές σε τελικούς Final Four, με αντιπάλους τη Γιουγκοπλάστικα (δις), Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό.

Όσο για τον δεύτερο? Ομολογώ ότι ήταν δύσκολος! Ο πανδαμάτωρ χρόνος άφησε ευδιάκριτα τα σημάδια του στο πρόσωπο του Candido (= λευκός, αγνός, αθώος) Sibilio, γνωστότερου, όμως, στο καλαθοσφαιρικό κοινό ως Τσίκο. Γεννημένος στη Δομηνικανή Δημοκρατία, αλλά έχοντας αποκτήσει από το 1977 την Ισπανική υπηκοότητα γρήγορα ταξίδεψε στην Ευρώπη, για να αγωνιστεί σε ψηλό επίπεδο και να γίνει γρήγορα εξαιρετικά αγαπητός από τον κόσμο της Μπαρτσελόνα (1976- 1989). Δεινός σουτέρ με ποσοστά κοντά στο 50% από την γραμμή των 6.25 και πολύ καλός σκόρερ (περίπου 19 πόντοι μέσο όρο στην μακρόχρονη καριέρα του στους Blaugrana).

Η πορεία του σχεδόν παράλληλη με του Andres Jimenez, αφού πρόλαβαν και βίωσαν τα χρόνια της ακμής της Barca τη δεκαετία του 1980. Κατέκτησε 5 πρωταθλήματα, 8 copas del Rey, 2 κυπελλούχων και ένα ασημένιο μετάλλιο με την Εθνική στη Ναντ (δεν συμπεριλήφθηκε στην αποστολή της Ολυμπιάδας του 84). Ένας καλός καυγάς με τον Aito Reneses, με αφορμή τις μέτριες αμυντικές επιδόσεις του, τον οδήγησε στην πόρτα της εξόδου της Μπαρτσελόνα. Συνέχισε τα τελευταία 4 χρόνια της ένδοξης καριέρας του στην Ταουγκρές Βιτόρια, μέχρι το 1993. Πρόλαβε να γίνει ο πρώτος παίκτης στην ιστορία της ACB, που σκόραρε 650 τρίποντα και πάνω από 6.000 πόντους. Η αγάπη του για το μπάσκετ (και το χρήμα) ήταν παθολογική αφού τα καλοκαίρια αγωνιζόταν και στο πρωτάθλημα της χώρας του (περίπτωση Χοσέ Ορτίθ κι αυτός…).

Και επειδή καλά όλα τα παραπάνω αλλά τίποτε δεν συγκρίνεται με ένα καλό βίντεο από το παρελθόν, με συμμετέχοντες και τους δύο κυρίους του τελευταίου κουίζ, έστω και ηττημένους, δείτε και θυμηθείτε. Περίοδος 1987- 88. Δεύτερη αγωνιστική Κυπέλλου Πρωταθλητριών Palau Blaugrana. Το παιχνίδι φτάνει προς τη λήξη του και… είναι κλοπήηηη!!

Ύστερα από αρκετό καιρό αποχής από τα quiz (να μην πέρασαν τρεις εβδομάδες?) ο Angulo θα σας αιφνιδιάσει. Προς τέρψη και αγαλλίαση μεγάλου ποσοστού του αναγνωστικού κοινού (αλλά και προς απερίγραπτη απογοήτευση άλλων τόσων- ελάτε τώρα… σε τα μας?) σήμερα σας έχει ετοιμάσει κάτι καλό. Και μάλιστα «εισαγόμενο», όπως ζητήσατε σε mail πολλοί από εσάς, για να αποκτήσει το θέμα ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Πάντοτε από τις παλιές ένδοξες εποχές, όπως μαρτυρούν και οι γκρίζοι κρόταφοι των δύο αγνώστων που ψάχνουμε! 

Ο λευκός δεν διακρινόταν για την τεχνική του, αλλά περισσότερο για την ταχύτητα και τη δύναμη. Στο σουτ ήταν με τις μέρες του. Συνήθως άστοχος από το high post και τη γραμμή των ελευθέρων βολών… μάλλον το σκεφτόταν λίγο περισσότερο αν έπρεπε να σουτάρει ή όχι και πάλι με αρκετά ανορθόδοξο (και … στραβωμένο) στυλ. Γρήγορος στον δευτερεύοντα αιφνιδιασμό και καλός αμυντικός, συχνά αναλάμβανε τις δύσκολες αποστολές να μαρκάρει ακόμα και πολύ κοντότερους αντιπάλους του. Η αλήθεια είναι ότι σπάνια το θυμόμαστε χαμογελαστό εντός αγωνιστικών χώρων, προσθέστε και τα χρόνια που πέρασαν και την ευθυμία που τον διέπει στην φωτογραφία και ο κύριος που ψάχνουμε είναι αρκετά αλλαγμένος, μάλλον προς το καλύτερο! Ίσως μια φωτογραφία σε προφίλ να βοηθούσε περισσότερο!  

Ο δεύτερος κύριος είναι κάπως πιο δύσκολη περίπτωση και ακόμα πιο «αλλοιωμένος» από τα σημάδια του χρόνου. Ήσυχος και «αθώος» (όνομα και πράγμα!) στο πρόσωπο, αλλά… «ένοχος» και με δολοφονικό ένστικτο σκόρερ στα παρκέ, πρόλαβε να «κλείσει πολλά σπίτια» με το φαρμακερό σουτ του (μεγάλος τριποντάκιας) αν και στη γενέτειρά του ξεκίνησε ως πίβοτ. Θα μου πείτε τώρα: εδώ ρε Angulo ξέχασες το Μιχάλη Ρωμανίδη (στις αρχές) και τον Σάκη Τζαλαλή που και αυτοί αγωνίζονταν στις θέσεις 4 και 5  και με το ίδιο ύψος? Και θα έχετε δίκιο!  

Ακόμα κι όταν δεν ήθελε να σκοράρει, η μπάλα -λες και ήταν τηλεκατευθυνόμενη- έβρισκε το στόχο της. Υπάρχει λόγος που το αναφέρω, υπάρχει και σχετικό ιστορικό βίντεο (την Κυριακή με τη λύση). Αμερικανός (Αμερική δεν είναι μόνον οι ΗΠΑ βεβαίως βεβαίως) αλλά κι Ευρωπαίος μαζί! Το όνομά του τραγουδήθηκε ρυθμικά όσο λίγων αθλητών από τα χείλη των οπαδών της ομάδας στην οποία διέπρεψε. Σαν αμυντικός πάντως δεν έλεγε και πολλά και αυτός ήταν και ο λόγος που οι προπονητές του δεν τον πολυεκτιμούσαν. Το μπάσκετ βλέπετε άλλαζε μορφή και ο μαύρος σταρ ήταν στο μεταίχμιο αυτών των μεταβολών. Σήμερα, πάντως, έχει επιστρέψει στην μαμά πατρίδα και ασχολείται με ακαδημίες μπάσκετ και προπονητική. Συγκίνηση… Θα τον θυμηθείτε ακόμα καλύτερα και οπτικοακουστικά οι παλαιότεροι και θα τον μάθετε οι νεότεροι, σε μια από τις πιο ωραίες μεταδόσεις που έχουν γίνει ποτέ από την Ελληνική τηλεόραση. Υπομονή άλλες 48 ώρες. Τα mail σας μπορείτε να τα στέλνετε στο angulo@sport24.gr . Με αναμνήσεις και σχόλια εννοείται. Μάλλον δεν σας δυσκόλεψα και πολύ, έτσι? Περισσότερο ήθελα να διεγείρω τη μνήμη σας. 

Διάλειμμα από τα αθλητικά. Παρακολουθούσα το γνωστό τελευταίο «μαργαριτάρι»- βίντεο του President of the USA, George Bush, από τη συνέντευξη τύπου, που παραχώρησε την προηγούμενη εβδομάδα, όπου αναφερόταν στο Nelson Mandela. Ο πλανητάρχης μάς πληροφορούσε για το «θάνατο» του παλιού Νοτιοαφρικανού ηγέτη, γνωστού για τη δράση του κατά του καθεστώτος του apartheid (κλικάρετε ΕΔΩ αν δεν το έχετε δει, που πολύ αμφιβάλλω… σχεδόν πάντα είστε ενημερωμένοι), προσθέτοντας, στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί την επιθετική πολιτική των ΗΠΑ στο Ιράκ, ότι ο Σαντάμ Χουσεϊν σκότωσε όλους τους «Μαντέλα»(!!). Ίσως η παραπάνω ατάκα να ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για να δημιουργηθεί κάποιο νέο electronic dance κομμάτι σε μοτίβο ανάλογο των “James Brown is dead” και “James Brown is still alive” των L.A. Style και των Holy noise αντίστοιχα… Μα το ζήτημα που πρέπει να μας απασχολήσει είναι άλλο και όχι ο 90χρονος σήμερα- να τα χιλιάσει ο άνθρωπος- Νέλσον Μαντέλα..

Δεν πιστεύω ότι θα υπήρχε ηγέτης πολιτισμένης Ευρωπαϊκής χώρας, που θα «αμολούσε» αναλόγου διαμετρήματος «βόμβα». Σε αυτά άλλωστε είναι κοινό τοις πάσι ότι οι Αμερικανοί κατέχουν εδώ και χρόνια τα αναμφισβήτητα πρωτεία (αχυράνθρωποι Άλφα άλφα), αλλά και οι Ευρωπαίοι αρχηγοί (και γενικότερα οι κυβερνήτες των πολιτισμένων και ανεπτυγμένων κρατών) δεν είναι πλέον αιτία για να αισθάνονται υπερήφανοι οι λαοί τους. Έχουν εκλείψει οι ηγετικές μορφές του παρελθόντος, με πυγμή και κουλτούρα- ο κόσμος δυναστεύεται 100% από τα μεγάλα συμφέροντα. Θα μού πείτε τώρα… ε καλά ρε Angulo αυτά συνέβαιναν πάντα, απλά οι λαοί «τρώγανε κουτόχορτο», ήταν περισσότερο εύπιστοι και ιδεολόγοι, ενώ τώρα, στην κοινωνία της πληροφορίας, τα πάντα γίνονται άμεσα αντιληπτά και τα νέα κυκλοφορούν τόσο γρήγορα, που τίποτε δεν μπορεί να παραμείνει κρυφό. Υπάρχουν πολλές αφορμές για να εκτεθεί κάποιος.

Δεν θα συμφωνήσω. Δεκτό ότι τα διαπλεκόμενα συμφέροντα υπήρχαν ανέκαθεν, είχαν σε μεγάλο ποσοστό τον έλεγχο της οικονομίας, των media και των πολιτικών εξελίξεων στα χέρια τους, αλλά υπήρχαν και οι ασφαλιστικές δικλείδες (πολιτικοί με κύρος και ηθικό παράστημα και ιδεολογικό υπόβαθρο), που στις δύσκολες καταστάσεις γνώριζες ότι θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και δεν θα αφήσουν τα πάντα ανεξέλεγκτα. Δεν υπήρχε αυτός ο πολιτικός αμοραλισμός, η απόλυτη αποβλάκωση, που πλέον δεν μας προξενεί και καμία αίσθηση, γιατί το μόνο που μας νοιάζει είναι η κατανάλωση όσο το δυνατόν περισσότερων υλικών αγαθών και το πώς θα περάσουμε καλά (περιμένοντας να ακούσουμε και κανένα «ανεκδοτάκι» από τον αντι- Τοτό, Junior Bush). Δεν υπάρχει ένας Φρανσουά Μιτεράν, ένας Όλαφ Πάλμε, ένας Βίλι Μπραντ (φωτό) ή ένας Ζωρζ Πομπιντού κι ένας Σαρλ Ντε Γκωλ, αρκετά παλαιότερα, (έστω! μια «Πρωτοβουλία των έξι» για τα μάτια του κόσμου φίλοι μου!) ένα αντίπαλο σοβαρό δέος για να ορθώσει το ανάστημά του ενάντια στις ΗΠΑ ή στα κάθε λογής κατεστημένα, όπως κι αν λέγονται αυτά. Δεν υπάρχει καν ένας JFK (για να μην αδικούμε και τους Αμερικανούς) για να δώσει έστω ένα όραμα στους γιάνκηδες. Δεν υπάρχουν πολιτικοί ταγοί, ούτε καν απλώς ικανοί για να εμπνεύσουν τον λαό που τους επέλεξε να κυβερνήσουν, γι’ αυτό εν μέρει και ο κόσμος αδιαφορεί παγκοσμίως για τα “κοινά”.

Ποιος ο λόγος να πιστέψει και να συμμετέχει σε εκλογικές και λοιπές «δημοκρατικές διαδικασίες», όταν ξέρει ότι οποιαδήποτε επιλογή του είναι άχρωμη, άοσμη και αναποτελεσματική. Αρχηγοί που χρησιμοποιούν την «προκάτ» ξύλινη γλώσσα (και αυτήν κακοποιημένη) και το προσποιητό χαμόγελο, «βιομηχανοποιημένοι» και σφιγμένοι, ελάχιστα δημιουργικοί και καθόλου ικανοί στην ανάπτυξη πρωτοβουλιών στην καλύτερη περίπτωση, ή «στυλάκια» ικανά μόνον για την Candid Camera στη χειρότερη. Κατακτήσεις αιώνων καταρρέουν σε όλους τους τομείς. Το Ασφαλιστικό καταρρέει, το Εργατικό Δίκαιο αλλάζει, τα ωράρια το ίδιο, οι φτωχοί γίνονται έρμαια των πλουσίων «εργοδοτών» τους, τα νομοθετικά πλαίσια αλλάζουν άρδην, όλα προσαρμόζονται στις ανάγκες των οικονομικά ισχυρότερων και παρουσιάζονται ως απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, προκειμένου να «επιβιώσουμε». Και ένας βασικότατος λόγος είναι οι “ανύπαρκτοι” leaders, που χειραγωγούνται από αφανείς (και ενίοτε εμφανείς) κάστες που κινούν τα νήματα.

Κρίση ηγετών και μεγάλων προσωπικοτήτων συνεπώς… Και όχι μόνον στον παγκόσμιο χάρτη. Και στη χώρα μας. Καθημερινά είναι τα παραδείγματα, από τα οποία προκύπτει ότι τελικώς επικρατούν οι χρυσές μετριότητες και απλά όσοι έχουν τη διάθεση να «παίξουν» - για λίγο καιρό- το ρόλο του αρχηγού (χωρίς να είναι), με όχι πάντα τις αγαθότερες των διαθέσεων. Και μην βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε προσωπολάτρη. Γιατί ΚΑΙ τις ικανές ομάδες τις δημιουργούν πολλά άξια πρόσωπα αρμονικά συνεργαζόμενα, υπό την γενική επιστασία μεγάλων φυσιογνωμιών, που λαμβάνουν τις κρίσιμες αποφάσεις. Που στον πολιτικό χώρο τις βρίσκουμε πλέον με το σταγονόμετρο. Αλλά δεν μπορώ και να δεχτώ ότι για όλα φταίει η άτιμη η παγκοσμιοποίηση και να αρχίσω τα γνωστά αφοριστικά, ούτε μπορώ να πιστέψω ότι όλοι οι Αμερικανοί ή οι Ευρωπαίοι είναι υπερήφανοι για αυτούς που αντικρύζουν καθημερινά στις οθόνες τους. Ε τότε? Πως γίνεται να τους εκλέγουμε? Ναι ναι αυτούς λέω. Αυτούς που ακολουθούν! Δείτε τα βίντεο που ακολουθούν και ελάτε να το συζητήσουμε! Στο angulo@sport24.gr

Εν αρχή (έτσι για αλλαγή) Nicola Sarcozy

Αθεράπευτα ρομαντικός ο George Bush. Πρώτα κάνει «ματάκια» στη Γερμανίδα καγκελάριο Angela Merkel και μετά την περιποιείται δεόντως με ένα μασαζάκι !

Μέγας εραστής ο Silvio Berlusconi

Ο άοκνος (ε.. όχι και τόσο) Ισραηλινός Πρωθυπουργός Ehud Olmert

Και αυτά δεν είναι η ουσία αλλά απλά η κορυφή του παγόβουνου…

ΥΓ- Φαντάζομαι καταλάβατε ότι ο χάρτης του ΝΒΑ αρχικά αποσύρθηκε προχθές το μεσημέρι και έπειτα άλλαξε επί το ορθόν (το link από το προηγούμενο blog παραπέμπει πλέον στο σωστό χάρτη και όχι στον λανθασμένο), κατόπιν των πολλών mail διαμαρτυρίας από επίσημους και ανεπίσημους φορείς και από τον απλό κόσμο που κινητοποιήθηκε. Η δύναμη του διαδικτύου αναδείχθηκε για μια ακόμα φορά. Όντας πάντα καλόπιστος και χωρίς να βλέπω μπροστά μου ανεμόμυλους, θέλω να πιστεύω ότι ήταν ένα άδολο λάθος είτε από αβλεψία είτε από άγαρμπη ασχετοσύνη του γραφίστα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει ΚΑΙ σε αυτές τις περιπτώσεις να αντιδρούμε άμεσα!

Εντάξει… δεν είμαι δα και κανένας από τους φανατικούς υπερελληνάρες, αλλά το σωστό να λέγεται. Το ζήτημα δεν θα μπορούσε να περάσει «στο ντούκου». Όταν το θέμα συζήτησης είναι η Ιστορία ή η Γεωγραφία, αναμφίβολα ο τελευταίος πολίτης του πλανήτη στον οποίο θα απευθυνόμουν για πληροφόρηση θα ήταν το «Αμερικανάκι». Που, ερχόμενο στην Ελλάδα, μπορεί και να νομίζει ότι δεν είναι ξεχωριστή χώρα αλλά μια ακόμα επαρχία της παλιάς Οθωμανικής αυτοκρατορίας ή προτεκτοράτο της πρώην ΕΣΣΔ.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα περιστατικό με πολύ καλό φίλο από τις ΗΠΑ (και μάλιστα με κουλτούρα και πολύ πάνω από το μέσο όρο μορφωτικού επιπέδου) να με τηλεφωνεί στις 3 το βράδυ, αγνοώντας τη διαφορά ώρας για να με ρωτήσει αν όλα στην Ελλάδα βαίνουν καλώς ή η κατάσταση είναι έκρυθμη. Αυτό συνέβη κάπου στις αρχές των 90ς, όταν ακόμα μαίνονταν ο πόλεμος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, μεταξύ Αρμενίων και Αζέρων. Ο άνθρωπος είχε ανησυχήσει! Πίστευε ότι η Ελλάδα βρισκόταν κοντά στα σύνορα της εμπόλεμης κρίσης. Ο Thomas ηρέμησε όταν του εξήγησα ότι η απόσταση της πατρίδας μου από το Αζερμπαϊτζάν είναι περίπου τόση όση αυτή από την Τάμπα στη Φλόριδα μέχρι τη Νέα Υόρκη. Αλλά φαίνεται ότι τα μπέρδεψε λίγο στο μυαλό του, από κάποια συζήτηση που είχα κάνει μαζί του, για τη γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων Ποντίων από τους Τούρκους. Σου λέει γείτονες οι Αρμένιοι με τους Τούρκους, γείτονες οι Έλληνες με τους Τούρκους.. ε κοντά θα είναι και η Ελλάδα!

Συνεπώς, βαστάει χρόνια αυτή η κολώνια. Μέχρι και στις μέρες μας. Για να φτάνει το ΝΒΑ επισήμως (διαμέσου της ιστοσελίδας του) να παρουσιάζει κάμποσα Ελληνικά νησιά (Ρόδος, Κως, Χίος, Σάμος κλπ κλπ) ως Τουρκικά στην επίσημη ιστοσελίδα του… κάτι εξακολουθεί να μην πάει καλά! Λέτε ο Thomas να έπιασε κανένα πόστο στο ΝΒΑ? Και δεν είπε τίποτε? Μην αποκλείετε τίποτε. Υπεύθυνος αθλητικού management ήταν! Κι έχω χάσει και το νούμερό του. Δείτε το χάρτη και ανεβάστε την πίεσή σας στο 20. Προσοχή! ο πολύς Angulo βλάπτει σοβαρά την υγεία σας. Κλικάρετε ΕΔΩ για το link

Μπορεί στο πρωτάθλημα της Superleague να βρισκόμαστε μόνον στη δεύτερη αγωνιστική, αλλά τα πρώτα συμπεράσματα αρχίζουν να εξάγονται. Είναι οφθαλμοφανές ποιες ομάδες δούλεψαν καλά το καλοκαίρι, ποιες ψώνισαν από τα πανέρια και ποιες χρειάζονται ενίσχυση. Ορισμένες από αυτές πρόλαβαν ήδη και έκαναν τις διορθωτικές κινήσεις τους, όπως ο Άρης και ο ΠΑΟΚ λόγου χάρη, βάζοντας στο «οπλοστάσιό» τους δύο από τους καλύτερους προπονητές που έχουν περάσει και κοσμήσει τα Ελληνικά γήπεδα. Η Θεσσαλονίκη αντεπιτίθεται. Ντούσαν Μπάγεβιτς, Φερνάντο Σάντος – χωρίς ασφαλώς να υποτιμάμε τη διαχρονική αξία με το ονοματεπώνυμο Μάκης Κατσαβάκης για τον Απόλλωνα της Καλαμαριάς.

Κι ενώ όλα στη «συμπρωτεύουσα» φαίνεται να βαίνουν καλώς σε επίπεδο μάνατζερ- προπονητών, ένας ουδέτερος παρατηρητής, μέχρι χθες το βράδυ, θα έλεγε ότι η ομάδα που θα αντιμετωπίσει κατά τα φαινόμενα και φέτος θέματα αγωνιστικής (ουχί, όμως, διοικητικής) επιβίωσης είναι ο Γηραιός. Προσοχή! Μέχρι χθες αργά το βράδυ. Γιατί απ’ ότι φαίνεται η Διοίκηση του Ηρακλή δεν δείχνει διατεθειμένη να καθήσει με τα χέρια σταυρωμένα και να αφήσει τους συμπολίτες να κλέψουν όλη τη δόξα! Ανεπανάληπτο για τα Ελληνικά δεδομένα το colpo grosso του Αντώνη Ρέμου. Που, αμά τη λύσει του συμβολαίου του Πορτογάλου Jose Mourinho με την Chelsea, τον πλησίασε πάραυτα και διακριτικά (και πριν προλάβει να κάνει τη μεγάλη κίνηση άλλη ομάδα- βλ. Ολυμπιακός). Η συνάντηση έγινε σε πολύ καλό κλίμα και σύμφωνα με έγκυρες πηγές, το μόνο που λείπει είναι η ανακοίνωση. Η φωτογραφία που ακολουθεί επιβεβαιώνει τα γραφόμενα. Εμφανώς ανανεωμένος σε στυλ ο λαοφιλής τραγουδιστής έδειξε πάντως να ενοχλείται από την διαρροή της πληροφορίας και από το γεγονός ότι έγινε στόχος των φωτογράφων, που τον αναγνώρισαν έστω και με αυτή την εξεζητημένη αμφίεση. Ο Mourinho πάντως φάνηκε να το διασκεδάζει!

Αυτά για σήμερα καλοί μου φίλοι. Ο Angulo σας αφήνει με το κεφάλι του να κουδουνίζει- μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφεται το blog- από το Pontiac Top- 40 chart, που είχε την ατυχία να ακούσει πλήρες και χωρίς καμιά διακοπή ή συντόμευση χθες στο Καυταντζόγλειο στάδιο επί 4 ώρες. Ήμαρτον κύριε Δαμήλο! Ήμαρτον! Τα αυτιά μας πονάνε!

Σήμερα, αμφιταλαντεύθηκα σχετικά με το ύφος του blog. Ήταν δύσκολη η απόφαση. Να κινηθώ στα πολυαγαπημένα κλασικά κουίζ του Σαββατοκύριακου ή να κάνω μια γερή αποτοξίνωση και να ασχοληθώ με μια εξίσου αγαπημένη θεματική του magazino μας, δηλαδή με τα ball boys?? Αναρωτηθήκατε άραγε γιατί τα λένε ball boys? Μα επειδή επαναφέρουν τις μπάλλες στο γήπεδο ρε αφελή Angulo, θα μου απαντούσατε οι περισσότεροι.

Βιαστήκατε και κάνατε λάθος! Ονομάζονται ball boys επειδή ενίοτε σημαδεύουν τα … “balls” των αντιπάλων. Το βίντεο που ακουλουθεί είναι επώδυνο. Και δεν είναι κατάλληλο για την οικογένεια. Τουλάχιστον όχι του Κώστα Λουμπούτη. Το επιφώνημα πόνου επισκιάζει ακόμα και τις ζητωκραυγές των οπαδών των Spurs. Δεν θέλει και πολύ για να μπείτε στο μυαλό του Έλληνα αριστερού αμυντικού της Anorthosis Famagusta και να διανοηθείτε τι σκέφτεται για τον μικρό (μάλλον κάτι σε “Που είσαι ρε Ηρώδη…”)

Το 6-1 της Tottenham δεν πόνεσε τόσο πολύ όσο η φάση που ακολουθεί! Ούπς! και άουτς μαζί!

Ανοίξτε την «Ιερά Βίβλο του ποδοσφαίρου» (English edition) και πηγαίνετε στη σελίδα 20. Ναι ναι… στο κεφάλαιο που τιτλοφορείται «Ατάκες μεγάλων ανδρών». Έχετε σβηστικό στα χέρια σας? Ωραία. Βλέπετε τη ρήση του Άγγλου πρώην προπονητή της Leeds United και της Sunderland, Howard Wilkinson (φωτό): «I am a firm believer that if you score one goal the other team have to score two to win»? Άψογα. Ανοίξτε το tipp-ex. Απλώστε το πάνω από το two. Γράψτε αντί για two three. Ναι σωστά. Κάντε της (της ρήσης!) τα δύο (γκολ) τρία. Και περιμένετε δεκαπέντε ημέρες, μέχρι τη ρεβάνς του La Romareda. Η Σαραγόσα θα πρέπει να σκοράρει δύο γκολ περισσότερα για να προκριθεί και δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι θα τα καταφέρει, ειδικά με την κατασκοπική βοήθεια του Χουάν Κάρλος Ολίβα. Μην ρωτάτε περισσότερα. Είπαμε… είναι και θέμα διαίσθησης…

Μην μπορώντας να στρίψει καν το κεφάλι του, μην μπορώντας καν να σηκώσει τα χέρια του ή να αρθρώσει λέξη, έχοντας αρπάξει ένα γερό κρυόλογημα, από τις τέσσερις ώρες χορού μέσα στη βροχή, ο Angulo σας αποχαιρετά για σήμερα. Όντας πανευτυχής και για τα υπόλοιπα αποτελέσματα των Ελληνικών ομάδων- γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε? Είναι το δεύτερο πιο χαρμόσυνο γεγονός απ’ όσα παρατήρησε χθες ο υπογράφων. Το πρώτο το κρατάει για τον εαυτό του και αφορά στο καθαρά οπαδικό σκέλος για την αγαπημένη του ομάδα.

Το δεύτερο είναι το εξής: Αν περνούσε κάποιος έξω από το «Κλεάνθης Βικελίδης» ΕΙΔΙΚΑ (με κεφαλαία γράμματα) τη στιγμή που σημείωνε η Α.Ε.Λ. τα δύο γκολ, θα νόμισε ότι βρίσκεται σε κάποιο καφέ στην Πλατεία Ταχυδρομείου της Λάρισας. Ειλικρινής και άδολη χαρά και ένδειξη οπαδικής (σχεδόν φίλαθλης) υγείας ανέβλυζε από παντού. Σε τελική ανάλυση, όταν οι ομάδες μας προοδεύουν στην Ευρώπη, όταν αποκτούν παραστάσεις από δύσκολους αγώνες και κόντρα σε μεγάλες και καταξιωμένες ομάδες, ΤΟΤΕ μόνον το πρωτάθλημα σταδιακά βελτιώνεται και τα οικονομικά «διορθώνονται» και βλέπουμε καλύτερο θέαμα. Και αυτό μακροπρόθεσμα είναι προς το συμφέρον όλων. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιζητούμε την αποτυχία του άλλου, για να αναδειχθούμε περισσότερο εμείς.

Το κλείνω εδώ, γιατί ξαφνικά παραέγινα καλός! Σχεδόν δεν με αναγνωρίζω… Ίσως να έπαιξε το ρόλο του και το κερδισμένο χθεσινοβραδινό δελτίο με τις δύο διπλές ευκαιρίες στο 1Χ για Άρη και Α.Ε.Λ. Κρίμα κρίμα… ήθελε δύο ξερούς άσσους. Better luck next time. Υπάρχουν και επαναληπτικοί!